اعتراضات به دلیل نگرانی برای زندگی

 زهرا نژادبهرام/ فعال سیاسی

پس از افزایش بی ضابطه قیمت‌ها، تورم افسار گسیخته و واکنش شهروندان و اصناف به این رشد غیر قابل تحمل، درکنار افزایش مالیات‌ها و فشار بر دولت بر اقتصاد کشور اعتراضات جدی شکل گرفت که آثار آن همچنان قابل مشاهده است. این اعتراضات پاسخی از سر درد ورنج مردمی است که بااستقامت جنگ دوازده روزه تحمیلی به آنها را طی کرده‌اند، بیانگر نوعی نگرانی برای زندگی است.

هنر حکمرانی در چنین شرایطی اصلاح وضعیت مورد اعتراض در کنار شفافیت در عملکرد به همراه ایجاد فرصت برای شنیدن است. حکمرانی که منطبق برایجاد ثبات در رفتار سیاسی و پاسخگویی به شهروندان باشد نیازمند هنرمندی از جنس مدارا و رواداری است. واکنش‌های تند و بی توجهی به خواست معترضین بستری برای گسترش مطالبات بر زمین مانده ایجاد می‌کند.

در این شرایط به رغم تلاش ریس جمهور پزشکیان برای پاسخگویی به اعتراضات اقتصادی اصناف، اما عدم شنیده شدن صدای شهروندان نتوانسته گره کار را بگشاید! اگر چه تنوع خواسته‌ها و مطالبات متعدد بر زمین مانده امکان جمع شدن همه موارد دریک بستر را ممکن نمی‌کند، اما باید راهی برای گفت‌و‌گو جست‌و‌جو کرد.

شدت گرفتن اعتراضات به معنی عدم دریافت پاسخ مناسب است لذا گشودن راه از سوی حاکمیت الزامی و جدی است. این مهم فارغ از تلاش دشمنان بیرونی برای گل آلود کردن فضا و تشدید تعارضات و به خشونت کشیدن آن است؛ چرا که دشمن همیشه درمقام دشمنی گام بر می‌دارد، اما، هنر حاکمیت این است که با صبوری در همه سطوح به شنیدن عادت کند.

سوال اصلی اینجاست که اگر دامنه اعتراضات در برخی موارد به خشونت راه پیدا می‌کند نبایستی به دنبال روش‌های صلح آمیز و گفتگویی روان شد؟ به راستی مگر نه آنکه حاکمیت در نقش نماینده مردم وظیفه اش پاسخگویی و شفافیت و شنیدن است؛ پس چرا به برخی عناصر اجازه خشونت داده می‌شود؛ استفاده از قدرت در برابر واکنش‌های اعتراضی شهروندان نه به صلاح کشور و نه به صلاح حاکمیت است.

از این رو از آنجا که انتظار خودداری از حاکمیت بیش از شهروندان است می‌بایستی راهی بجز صبوری را انتخاب نکنند. برخی واکنش‌ها از سوی بخش‌هایی از حاکمیت موید کم صبری و بی توجهی به معترضین است؛ لذا ضروری است برای کاهش آلام شهروندان و جلوگیری از گسترش رفتار‌های خشونت آمیز حاکمیت راهی متفاوت را جست‌و‌جو کند. تجارب کشور‌های دیگر در برابر اعتراضات شهروندان شاید بتواند در انتخاب راه موثر باشد. مثلا در برخی از کشور‌ها هر هفته معترضین به رغم خواست حاکمان در محکومیت جنایت اسراییل در غزه به خیابان می‌آیند. در همه دنیا صنوف و برخی شهروندان در اعترض به شرایط زندگی خود به خیابان می‌آیند، اما همه آنها در چتر حمایتی پلیس قرار می‌گیرند. برای آنکه اعتراضات به خشونت کشیده نشود و گروه‌های مختلف در برابر هم قرار نگیرند.

اگر پلیس با توجه به اصل ۲۷ قانون اساسی که اجازه تجمع را برای همه ایرانیان فراهم کند و با ایجاد چتر حمایتی در کنار آنها باشد، یقینا بروز خشونت به حداقل می‌رسد.

ازاین رو برای پیشگیری از خشونت‌های آتی و آرام سازی شرایط، می‌توان با فراهم ساختن بستر حمایتی برای اعتراضات، هر چند از سوی برخی شدید باشد، فضای امنی برای شهروندان ایجاد کرد تا فرصت برای فرصت طلبان به حداقل برسد.

امید است تصمیم سازان و تصمیم گیران با ایجاد فرصت برای معترضین برای بیان اعتراض و ایجاد امکانات لازم برای آرامش اجتماعی و بکار گیری شیوه‌های مناسب در پاسخگویی به آنها فضای ارتباطی جامعه را مسدود نسازند.

هر گونه خشونت از سوی صاحبان قدرت فرصت را برای ستیزه جویان و دشمنان ایرانی‌ها بیشتر می‌کند. با پرهیز از خشونت و احترام به خواست معترضین فضا را برای آنها مسدود کنید. راه کاهش خشونت و بحران، شنیدن صدای مردم، شفافیت و حمایت قانونی از اعتراضات است.

از این رو پیشنهاد می‌شود کمیته‌ای متشکل از نهاد‌های مرتبط برای گفت‌و‌گو با معترضین از سوی حاکمیت شکل بگیرد و برای آسیب دیدگان دلجویی شود. در کنار آن با شفاف کردن اقدامات دولت در بودجه و سایر بخش‌ها و کاهش فشار اجتماعی از سوی مجلس راه ارتباط با معترضین هموار شود.