زخمی عمیق بر چهره همیشه خندان کیش نشسته است

گزارش «بشارت نو» از ناآرامی ها و خسارت‌های سنگین بر چهره گردشگری نگین خلیج فارس:
مریم اکبرپور/کیش، جزیره‌ای که سال‌ها نماد آرامش، امنیت و گردشگری خانوادگی بود، در روزهای اخیر روزهای تلخی را پشت سر گذاشت. ناآرامی‌ها و آشوب‌های رخ‌داده، علاوه بر تلفات انسانی از میان شهروندان و نیروهای حافظ امنیت، خسارت‌های گسترده‌ای به اموال عمومی وارد کرد و تصویری نگران‌کننده از جزیره‌ای به‌جا گذاشت که تمام مزیت آن بر پایه آرامش و ثبات بنا شده بود.
جزیره‌ی زیبای کیش، برای سال‌ها نه فقط یک مقصد گردشگری، بلکه یک «تصویر» بود؛ تصویری از آرامش، زیبایی، امنیت، لبخند و فاصله گرفتن از التهاب‌های همیشگی. جزیره‌ای که نامش با سفر، خانواده، تفریح و امنیت روانی گره خورده بود و مزیت رقابتی‌اش را نه صرفاً از زیرساخت‌های عمرانی، بلکه از ثبات اجتماعی و آرامش عمومی می‌گرفت.
اما آنچه در روزها و شب‌های اخیر بر کیش گذشت، این تصویر را به‌شدت مخدوش کرد. رخدادهایی که نه‌تنها نگاه گردشگران، بلکه ذهن و احساس کیشوندها را نیز متأثر ساخت. آنچه اتفاق افتاد، صرفاً یک اعتراض یا یک حادثه امنیتی نبود؛ بلکه مجموعه‌ای از ناآرامی، فریب، آشوب، نفوذ عناصر مخرب و خسارت‌های سنگین بود که هزینه آن، پیش از همه، بر دوش مردم جزیره نشست.
تلفات انسانی؛ اندوهی مشترک برای جامعه
در جریان این وقایع تلخ، متأسفانه تلفات انسانی به ثبت رسید. هم نیروهایی که مأمور حفظ امنیت عمومی بودند آسیب دیدند و یک شهید تقدیم خاک مرجانی کیش و خاک وطن شد، و هم چند نفر از شهروندان جان خود را از دست دادند؛ جان‌هایی که هرکدام، داغی سنگین بر دل خانواده‌ها و جامعه گذاشت.
واقعیتی که نمی‌توان و نباید از کنار آن به‌سادگی گذشت. جان انسان‌ها، فارغ از هر عنوان و جایگاه، محترم و عزیز است و فقدان هرکدام، زخمی است که تنها به یک خانواده محدود نمی‌ماند و بر پیکر اجتماعی جامعه می‌نشیند. این تلفات، نشان داد که خروج اعتراض از مسیر عقلانیت و مدنیت، چگونه می‌تواند هزینه‌هایی جبران‌ناپذیر بر جای بگذارد.

نیروهای انتظامی؛ مدارا در میدان ناامنی
نیروهای انتظامی، به‌عنوان حافظان نظم و امنیت عمومی، در این روزها با شرایطی دشوار مواجه بودند. مأموریت آنان، کنترل فضا و جلوگیری از گسترش خشونت در جزیره‌ای بود که امنیت، اصلی‌ترین سرمایه آن به شمار می‌رود. در این میان، تعدادی از این نیروها آسیب دیدند و نهایتاً، شهادت یک سرباز در جزیره‌ی مهمان‌نوازمان، تلخی ماجرا را دوچندان کرد.
این اتفاق، تنها یک حادثه امنیتی نبود؛ بلکه هشداری جدی درباره شکنندگی امنیت در شرایط التهاب اجتماعی بود. امنیتی که اگر آسیب ببیند، بازسازی آن به‌مراتب دشوارتر از ایجاد اولیه آن خواهد بود.
خسارت به اموال عمومی؛ هزینه‌ای که به نام مردم تمام شد
یکی از ملموس‌ترین و پرهزینه‌ترین پیامدهای این ناآرامی‌ها، خسارت گسترده به اموال عمومی و زیرساخت‌های شهری بود. برآوردهای غیررسمی، از رقمی بیش از دو هزار میلیارد تومان (دو همت) سخن می‌گویند؛ عددی که هرچند هنوز تأیید نهایی نشده، اما وسعت تخریب‌ها را به‌خوبی نشان می‌دهد.
اموال عمومی، سرمایه مشترک مردم است؛ سرمایه‌ای که با مالیات، عوارض و منابع عمومی ایجاد شده و تخریب آن، در نهایت به زیان همه شهروندان تمام می‌شود. در جزیره‌ای که اقتصاد آن به گردشگری وابسته است، آسیب به زیرساخت‌ها، نه‌تنها خسارت مالی، بلکه ضربه‌ای جدی به اشتغال، درآمد و آینده اقتصادی کیش به شمار می‌رود.
پرسش اصلی؛ چرا به جای توسعه، تخریب؟
پرسشی که این روزها ذهن بسیاری از کیشوندها را درگیر کرده، این است: چرا جایی که سال‌ها برای توسعه گردشگری آن تلاش شد، خود به میدان تخریب تبدیل شد؟
واقعیت این است که همه حاضران در خیابان، با نیت تخریب وارد صحنه نشدند. بخشی از مردم، با دغدغه و اعتراض، خواسته یا ناخواسته وارد فضایی شدند که به‌تدریج از مسیر مدنی خارج شد. در ادامه، تحریک احساسات، فریب جوانان و نوجوانان، و موج‌سازی هدفمند، فضا را به سمت آشوب سوق داد.
در این میان، گزارش‌ها و شواهد میدانی از حضور عناصر فرصت‌طلب، تروریستی، منافق و تجزیه‌طلب حکایت دارد؛ افرادی که نه دل‌سوز مردم بودند و نه نگران آینده کیش. این عناصر، با سوءاستفاده از فضای هیجانی، بر آتش ناآرامی‌ها دمیدند و هزینه‌ها را به‌مراتب سنگین‌تر کردند.
هوشیاری عمومی؛ فاصله گرفتن مردم از آشوب
با این حال، یکی از نکات مهم و قابل تأمل این وقایع، هوشیاری بخش بزرگی از مردم بود. شواهد نشان می‌دهد که پس از شب نخست، بسیاری از شهروندان با درک ماهیت ماجرا، از همراهی با آشوب فاصله گرفتند. این فاصله‌گذاری، نشان‌دهنده بلوغ اجتماعی و آگاهی عمومی مردمی است که هم مطالبه دارند و هم مرز اعتراض و خشونت را می‌شناسند. کیشوندها، مردمی مهمان‌نواز و صبورند. هر میزان نقد و مطالبه‌ای داشته باشند، به‌خوبی می‌دانند که تخریب و خشونت، نه راه‌حل است و نه به بهبود شرایط می‌انجامد.
آسیب به گردشگری؛ ضربه‌ای فراتر از خسارت‌های ظاهری
ناآرامی‌های اخیر، تنها خسارت‌های فیزیکی بر جای نگذاشت؛ بلکه امنیت روانی و تصویر گردشگری کیش را نیز هدف قرار داد. در دنیای امروز، تصویر رسانه‌ای یک مقصد گردشگری، نقشی تعیین‌کننده در تصمیم گردشگران دارد. هر خبر ناامنی، هر تصویر خشونت، می‌تواند ماه‌ها و حتی سال‌ها تلاش برای جذب گردشگر را تحت‌الشعاع قرار دهد.
کیش، جزیره‌ای با رویکرد گردشگری است و هرگونه ناامنی، مستقیم یا غیرمستقیم، به رکود بازار، کاهش سفرها و افزایش کسادی می‌انجامد؛ پدیده‌ای که آثار آن، بیش از همه، دامن مردم و کسبه محلی را می‌گیرد.
حاصل این ناآرامی‌ها چه بود؟
حاصل این روزهای تلخ، چیزی جز داغ، ویرانی، خسارت و کسادی نبود. نه مطالبه‌ای به نتیجه رسید، نه مشکلی حل شد، و نه آینده‌ای روشن‌تر برای جزیره رقم خورد. در مقابل، خانواده‌هایی داغدار شدند، اموال عمومی آسیب دید، اقتصاد گردشگری لطمه خورد و چهره آرام کیش، خدشه‌دار شد.
کیش، امروز بیش از هر زمان، نیازمند بازگشت به عقلانیت جمعی است؛ تفکیک روشن میان اعتراض و آشوب، هوشیاری در برابر فریب و نفوذ، و مراقبت از سرمایه‌ای که با سال‌ها تلاش و هزینه ساخته شده است. اگر کیش را دوست داریم، باید نگذاریم دوباره، ویرانی جای توسعه را بگیرد و داغ، جای لبخند بنشیند.