مرثیه شاه بهرام

محمدعلی وزیری/قلم سیاه پوشان و سرافکنده تسلیت‌گوی ستاره دیگر است گرانتر وتلخ‌تر از فقدان او اینکه این از شماره اعداد یک، ولی از دید خرد ارزشش از هزاران بیش، باحسرت درغربت مرد و شربتی از لب لعلش نسل نو نچشیده رفت، گوییا این سیاهی وطن او را از دیدنش سیر کرده بود.
از دق مرگ‌شدگان غربت‌نشین که تنها آرزویش یک تنفس دیگر در هوای میهن و اجرا یک دقیقه اثر در تالار رودکی بود، رخ درنقاب خاک کشید.
شاه بهرام فیلمنامه‌نویسی و کارگردان پارسی با قلم بیضایی که می‌توانست ده‌ها شاگردی چون خود تربیت کرده و گنج‌هایی بر گنجنامه‌های آثار فاخر اضافه کند قلب قلمش از حرکت ایستاد.
هنرمندی آگاه ژرف‌اندیش و پرابهت، نثرهایش کلام موزون بود که درون هرسطر تلمیحی به واقعه‌ای تاریخی و پند وحکمت می‌یافتی،
نثری که چون لنز دوربین حرکات شخصیت‌ها را به دیده بیننده می‌آورد و بدون نیاز به ساخته شدن فیلم، تصویرگری می‌کرد.
بهرام بیضایی زاده ۵ دی ۱۳۱۷ و درگذشته ۵ دی ۱۴۰۴ نویسنده و کارگردانِ ایرانیِ فیلم و نمایش بود. از کارهای دیگرش می‌شود
تدوین و تهیه فیلم، شاعری، مقاله‌نویسی، ترجمه چند نمایشنامه، پژوهشِ تاریخی و ادبی و استادی در دانشگاه را برشمرد. بیضایی از فیلم‌سازانِ صاحبِ سبک و معتبر موج نو فیلم و از نویسندگان و متفکران برجسته نمایش و ادبیاتِ نوینِ فارسی به‌شمار می‌رفت .
بعضی از نمایشنامه‌هایش به زبان‌های مختلف ترجمه و درسراسر دنیا چاپ و اجرا شده است.
۱۰ فیلم بلند ، چهارفیلم کوتاه، هفتاد کناب و چهارده نمایش بر صحنه‌های شهرهای مختلفِ ایران و گاه غیر از ایران از سالِ ۱۳۴۱ به بعد بخشِ عمده کارنامه هنریِ بیضایی را تشکیل می‌دهد.
بسیاری از صاحبنظران نمایشنامه و نمایش و فیلمِ ؛ شاهکار او را مرگ یزدگرد دانسته‌اند.