مردم در تنش‌ها رها شده‌اند

زهرا نژاد بهرام/اگر با کسی اختلاف داشته باشم، نمی‌توانم ذهن او را به زور تغییر بدهم؛ گفتگو می‌کنم، توضیح می‌دهم، اما در نهایت فقط بر رفتار خودم کنترل دارم. همان‌طور که برای خودم “برنامه اقدام” تعریف می‌کنم، کشور هم باید برای وضعیت فعلی برنامه داشته باشد.
اولویت‌ها روشن‌اند: تقویت سیستم‌های دفاعی، شناسایی و بیرون‌کردن نفوذی‌ها، محاکمه متخلفان و تصفیه نهادها از عناصر مشکل‌ساز. اما سؤال اینجاست: برنامه اقدام برای مردم چیست؟ برای زیرساخت‌ها چیست؟ برای آرامش عمومی چیست؟
اگر قرار است هر روز طرحی مانند مصوبه‌های ستاد امر به معروف یا ادامه محدودیت‌های فیلترینگ فضای داخلی را ملتهب کند، مسئولان باید بگویند برای کنترل تنش‌های اجتماعی چه برنامه‌ای دارند؟
این کشور با تمام ساختار سیاسی، فرهنگی و اجتماعی‌اش باید برنامه روشن ارائه دهد؛ نه اینکه همه‌چیز را به آینده موکول کند.
در شرایطی که درباره وقوع جنگ صحبت می‌شود، چقدر پناهگاه ساخته‌ایم؟ چقدر سیستم درمانی برای بحران آماده شده؟ چقدر زیرساخت شهری تقویت شده؟سه ماه از آتش‌بس گذشته، اما آیا نشانه‌ای از آمادگی زیرساخت‌های شهری دیده می‌شود؟
ما حتی هنوز نتوانسته‌ایم همه ایستگاه‌های مترو را به سرویس‌های بهداشتی مجهز کنیم؛ یک کار اولیه و دم‌دستی.
نگرانی من همین‌جاست.به عنوان یک شهروند، و کسی که دغدغه وطن و مردمش را دارد، از نهادهای حاکمیتی می‌پرسم: برنامه اقدام شما چیست؟
مردم نمی‌توانند تفکر آمریکا یا اسرائیل را تغییر دهند، اما انتظار دارند دولت حداقل امکانات و آمادگی لازم برای مدیریت بحران را فراهم کند تا خیالشـان راحت باشد که در سخت‌ترین شرایط تنها گذاشته نمی‌شوند.