نمایش خانگی در اختیار پول است

پیمان عباسی ؛ فیلمنامه‌نویس، طنزنویس:
پیمان عباسی معتقد است نظارت تلویزیون بر پلتفرم‌ها فقط یک شوخی است؛ نمایش خانگی در اختیار پول است و تلویزیون آرزو دارد که آن را در دست بگیرد اما تا زمانیکه پول هست چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد.
به گزارش ایلنا، ژانر کمدی را امروز در بین آثار نمایشی اعم از فیلم‌های سینمایی، برنامه‌های تلویزیونی، محتواهای فضای مجازی، سریال‌ها و… می‌توان پرطرفدارترین ژانر نمایشی حال حاضر ایران دانست.
در گفت‌وگو با پیمان عباسی فیلمنامه‌نویس، طنزنویس و طراح برخی از اولین برنامه‌های طنز نمایش خانگی این موضوع را مورد بررسی قرار دادیم که در ادامه مشروح آن را از نظر می‌گذرانید:
به نظر شما چرا برنامه‌های طنز و به خصوص تاک‌شوهای نمایش خانگی و فضای مجازی امروز مورد توجه مخاطبان قرار گرفته‌اند و تعداد این برنامه‌ها هر روز رو به افزایش است؟
اگر بخواهم در یک کلمه دلیل این اتفاق را بیان کنم به نظر من «رهایی» اصلی‌ترین عامل رونق گرفتن این آثار است. طنز گونه‌ای است که نیازمند رهایی و آزادی بیان است. اساساً پایه طنز در همه جای دنیا بر محور شوخی با سه موضوع مسائل جنسی، سیاست و مذهب است که هر سه موضوع در کشور ما با جزو خطوط قرمز به حساب می‌آیند.
مدتی است که با ظهور و رونق نمایش خانگی فضای تازه‌ای به وجود آمده که آنجا راحت‌تر می‌توان با برخی مسائل شوخی کرد و آدم‌ها آنجا جسورتر هستند و در نتیجه مردم شوخی‌هایی را می‌بینند که سابق بر این ندیده‌اند. اما امروز در فضای مجازی با موقعیت تازه‌تری روبرو هستیم. وقتی کامنت‌های مردم را در زیر برخی پست‌های اینستاگرامی می‌خوانیم متوجه می‌شویم که به قدری قدرت طنز مردم افزایش پیدا کرده که دیگر نمی‌توان با شوخی‌های ساده مثلاً سیاسی در لایه‌های پنهان مردم را خنداند و اصلاً با این فرمول دیگر امکان جلب رضایت وجود ندارد در حالیکه روزگاری همین فرمول عامل موفقیت فیلم‌های سینمایی بود.
آیا رهایی تنها عامل موفقیت محتواهای کمدی فضای مجازی است؟
منظور من از رهایی این است که مردم آنچه را که در جامعه می‌بینند و می‌شنوند را با خلاقیتی هنری در آثار ببینند.
زمانیکه فیلم «توفیق اجباری» اکران شده بود و فروش خوبی داشت به شکلی اتفاقی آقای بهمن مفید را دیدم. ایشان به من گفت خیلی خوشحالی که «توفیق اجباری» فروش دارد؟ تصور می‌کنی سینما را کن‌فیکون کردی؟ زمانیکه ما کار می‌کردیم مردم برای دیدن فیلم‌هایمان جلوی سینما صف می‌بستند.
من از بهمن مفید پرسیدم که دلیل آن استقبال چه بود و او گفت دلیل این بود که مردم خودشان را در فیلم‌ها می‌دیدند، مردم زندگی خود را در شوخی‌ها مشاهده می‌کردند. امروز هم عامل موفقیت آثار فضای مجازی و پلتفرم‌ها این است که رهایی برای پرداختن به زندگی روزمره مردم آنجا نسبت به سینما و تلویزیون بیشتر است.
به بالا رفتن قدرت طنز مردم اشاره کردید. چرا این قدرت طنز امروز بالا رفته است؟
من این اتفاق را زاییده خشم می‌دانم. وقتی مکاتب ادبی را بررسی می‌کنید به این نتیجه می‌رسید که تراژدی و طنز مکمل یکدیگر هستند و همدیگر را کامل می‌کنند.
طنز واقعاً این قدرت را دارد که بحران‌ها و مسائل را حل کند. مردم امروز سعی دارند دردهایشان را با بی‌تفاوتی و طنزهای کنایه‌دار آرام کنند، بنابراین به اعتقاد من قدرت طنزی که امروز در مردم می‌بینیم زاییده خشم است چون در هر شوخی یک زهرخندی وجود دارد.
این مسئله را دلیل فروش بالای فیلم‌های کمدی نیز بیان می‌کنند. اگر سینما نمی‌تواند تصویرگر واقعیت‌های زندگی مردم باشد، چرا از فیلم‌های کمدی استقبال می‌شود؟
چون گزینه دیگری ندارند. برای یک روز تعطیل اگر شما گزینه‌ای برای سرگرمی ندارید، می‌توانید فیلم کمدی ببینید چون تنها ابزار سرگرم‌کننده نمایشی که تا حدی به خواسته شما نزدیک است همین فیلم کمدی است و باید به همین بسنده کنید و بضاعت سینمای کمدی ما هم همین است.
علاوه بر فضای بازتری که در پلتفرم‌ها وجود دارد، آیا می‌توان کیفیت این آثار را هم بالاتر از سینما و تلویزیون دانست؟
در فضای پلتفرم با همان اندک عقب رفتن خطوط قرمز برخی افراد از موقعیت استفاده کرده و حرف‌هایی می‌زنند که سابقاً امکانش وجود نداشت. قبلاً در تلویزیون هم ما این کار را انجام می‌دادیم، مثل ادبیات از طریق نمادگرایی و سمبولیسم حرف‌هایی را می‌زدیم که در شرایط عادی امکانش وجود نداشت. مثلاً «برره» یکی از همین سمبول‌ها است که مسائل روز اجتماعی را در آن مطرح می‌کردند و در عین حال محدودیتی گریبان تولیدکننده‌ها را نمی‌گرفت.
چرا فضای پلتفرم‌ها بازتر است در حالیکه نمایش خانگی هم تحت نظارت تلویزیون است؟
تلویزیون تمام تلاش خود را به کار برده تا بتواند متولی نظارت بر نمایش خانگی باشد یا نمایش خانگی را در دست بگیرد اما نظارت تلویزیون بر پلتفرم‌ها فقط یک شوخی است؛ نمایش خانگی در اختیار پول است و