مدیران کل صاحب رسالت

محمد علی وزیری/در ایران از شانزده تا بیست و دوم خرداد هفته ملی محیط زیست قرار داده شده است تا نگاه ها را متوجه این امرخطیر‌ و موهبت الهی در معرض خطر نابودی کنند.
گرچه ایرانیان از دیرباز تاریخ پرچمدار حفظ؛ حرمتداری و استفاده بهینه از آب؛ باد؛ خاک و آتش بوده درختکاری را فریضه دینی دانسته آلودن؛ اسراف و نابودی هرکدام را نکوهش و گناه محسوب کرده اند.
روز و هفته محیط زیست فرصت می دهد چشم ها را به تخریب و گوش‌ها را به آژیر خطر نابودی محیط زیست تیزتر کنند.
فاجعه ای که منحصر به مکان جغرافیایی خاصی نیست بلکه با انقلاب صنعتی؛ جنگ جهانی علیه محیط زیست برپاشده است .طبیعت؛ درستیز بی امان بین محیط زیست با توسعه و پیشرفت صنعتی؛ کشاورزی؛ شهرسازی؛ مسکن و…؛ گرفتار بلایای مهلکی شده که نه تنها جهان امروز را تهدید می کند بلکه نابودی را به نسل بعد منتقل کرده به آنها نیستی هدیه می کند با این حال جای تعجب دارد وقتی واقفیم که در میان مدیران کل ادارات و نهادها و ریاست سازمان‌ها بعضی از آنها علاوه بر مسئولیت صاحب رسالت هم هستند ولی در اولویت نیستند. مدیران کل مرتبط با آگاهی؛ دانایی؛ تربیت و آنانکه حافظان نعمتهای خدادادی و میراث های نیاکان هستند از زمره مدیران صاحب رسالت و با اهمیت قرار دارند که رسالت آنها ارتقا سطح دانش فرهنگ؛ تعمیق آداب و سنن عمومی و پاسداری از میراث‌های نیاکان؛ حفظ و نگهداری از محیط زیست می باشد آنان نعمتهای الهی و میراث پیشینیان را حفظ کرده برآن افزوده به دیگر صاحبانشان یعنی نسل بعد منتقل می کنند. اما با تعجب و تأسف در هنگامه مبارزه با هجمه بی رحمانه و شتابان توسعه؛ پیشرفت؛ تولید ثروت به آنها؛ این مدیران بی پناه ترین وکم بضاعت ترین مدیران از لحاظ تخصیص بودجه بوده هیچگاه مورد دغدغه جدی و اولویت دار نبوده اند به نحوی دور زده شده یا مجبور به چشم فروبستن از وظایفشان می شوند.
شوربختانه بحران و اضطرار یا لزوم توسعه؛ غنا و رفاه استانها؛ بهانه خارج از گود کردن این ادارات هم می شود غافل از آنکه آسیب و فنا به حوزه تحت مدیریت آنها به هر صورت جبران ناپذیر است و آسیب و نابودی و بی بهرگی ها را به نسل بعد هم وارد می کند و به نقطه خاص محدود نمی شود.