غزه، مرگبارترین منطقه برای خبرنگاران در تاریخ معاصر

عکاس و خبرنگار زن غزه ای در حمله هوایی اسرائیل به آرزویش رسید
مترجم: سید شاهد هاشمی زاده/ عکاس زن غزه ای در حمله هوایی رژیم صهیونیستی شهید شد.
فاطمه حسونه، عکاس جوان اهل غزه، می دانست که مرگ همیشه در کمین است. او که طی ۱۸ ماه جنگ، حملات هوایی، ویرانی خانه اش، آوارگی بیپایان و شهید شدن ۱۱ عضو خانواده اش را ثبت می کرد، تنها خواسته اش این بود که مرگش در خاموشی نباشد که این نه تنها آرزوی او بلکه آرزوی هزاران فلسطینی دیگر است .
او در شبکه های اجتماعی نوشته بود: «اگر قرار است بمیرم، مرگی پرسر و صدا (شرافتمند) میخواهم. نمی خواهم فقط یک تیتر خبری یا شمارهای در آمار باشم. مرگی می خواهم که جهان آن را بشنود، اثری ماندگار در زمان، و تصویری جاودان که با گذشت زمان یا مکان به فراموشی سپرده نشود.
چهارشنبه گذشته، تنها چند روز قبل از ازدواجش، این زن ۲۵ساله در حمله هوایی رژیم صهیونیستی به خانه شان در شمال غزه شهید شد. ۱۰ عضو خانواده او، از جمله خواهر باردارش، نیز در این حمله جان باختند.
ارتش رژیم صهیونیستی ادعا کرد این حمله هدفمند علیه یک عضو حماس بوده که در عملیات علیه نظامیان و غیرنظامیان اسرائیلی نقش داشت.
۲۴ ساعت پیش از شهید شدن فاطمه ، اعلام شد مستندی درباره زندگی او در غزه طی تهاجمات اخیر، در جشنواره فیلم مستقل «کن اسید (ACID) (که همزمان با جشنواره کن برگزار میشود)، به نمایش درخواهد آمد.
این مستند با عنوان «جانت را به کف دست بگیر و راه برو» ساخته سپیده فارسی، کارگردان ایرانی، روایتگر مصائب غزه و زندگی روزمره فلسطینیان از طریق گفتوگوهای ویدیویی بین فاطمه و سپیده است. فارسی، فاتحه را «چشمان من در غزه» توصیف میکند؛ «زنی پر از زندگی و شور. من خنده ها، اشک ها، امیدها و افسردگی هایش را ثبت کردم.»
فارسی به ددلاین گفت: «او نوری بود چنان پراستعداد. وقتی فیلم را ببینید، می فهمید. چند ساعت قبل از مرگش به او خبر دادم که فیلم در کن پذیرفته شده و او را دعوت کردم.» او افزود: «همیشه از برای جانش می ترسیدم، اما به خود می گفتم حق ندارم نگرانش باشم، وقتی خودش نمی ترسید. به قدرت و ایمان راسخش چنگ زده بودم.»
فارسی که در فرانسه زندگی می کند، گفت احتمال می دهد فاطمه به خاطر فعالیت هایش به عنوان عکاس پرطرفدار و مشارکت اخیرش در این مستند، هدف قرار گرفته باشد. غزه مرگبارترین منطقه برای روزنامه نگاران در تاریخ معاصر است؛ بیش از ۱۷۰ خبرنگار از سال ۲۰۲۳ تاکنون شهید شده اند، هرچند برخی آمارها این عدد را تا ۲۰۶ نفر برآورد میکنند.
از زمان آغاز بمباران های رژیم صهیونیستی پس از حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به اسرائیل، بیش از ۵۱ هزار نفر در غزه شهید شده اند که بیش از نیمی از آنها زنان و کودکان هستند. از زمان فروپاشی آتش بس با حماس در مارس، حملات مرگبار هوایی با شدت بیشتری از سر گرفته شده و تنها روز جمعه دستکم ۳۰ نفر در حملات کشته شدند.
همکاران فاطمه در غزه با اندوه و خشم به خبر مرگ او واکنش نشان دادند. انس الشریف، خبرنگار الجزیره در غزه، گفت: «او قتل عام ها را در میان بمباران و تیراندازی ها از لنز دوربینش ثبت می کرد؛ درد و فریاد مردم را در عکس هایش جاودانه می کرد.» مقداد جمیل، روزنامه نگار دیگر غزه ای، از مردم خواست «عکس های فاطمه را ببینند، کلماتش را بخوانند؛ زندگی غزه، رنج کودکانش در جنگ، را از نگاه او تماشا کنند.
مرگ فاطمه موجب انتشار بیانی هایی از جشنواره فیلم «کن اسید» شد که قرار است مستند او در ماه مه در آن نمایش داده شود: «ما فیلمی را انتخاب کرده ایم که نیروی زندگی این زن جوان در آن به مانند معجزه است و لبخندش به اندازه پایداری اش جادویی است. او با وجود بمباران ها، سوگواری ها و گرسنگی، شاهد بود، عکاسی میکرد و غذا پخش می کرد. ما داستانش را شنیدیم، با هر ظهورش خوشحال شدیم که زنده است، و همیشه برایش می ترسیدیم.
حیدر الغزالی، شاعر فلسطینی در غزه، در پستی در اینستاگرام نوشت که فاطمه پیش از مرگ از او خواسته بود شعری برایش بسراید. شعری که از ورود او به جهانی مهربان تر می گوید:
آفتاب امروز به کسی آسیبی نخواهد رساند.
گل ها در گلدان ها خود را برای مهمانی مهربانی اراسته خواهند کرد.
نور به اندازهای خواهد بود تا مادران لباس ها را زود خشک کنند،
و هوا به اندازه خنک که کودکان تمام روز بازی کنند.
آفتاب دیگر امروز با کسی بی رحم نخواهد بود.