مردم بلوچستان؛ قربانی اصلی تروریسم تجزیه طلب

سیدرضا هاشمی زاده/آنچه این روزها در جنوب‌شرق کشور رخ می‌دهد، بیش از آنکه یک سلسله عملیات پراکنده و جدا از هم باشد، زنگ هشداری است درباره امنیت منطقه‌ای که سال‌هاست بیش از هر چیز به آرامش، توسعه و فرصت نیاز دارد. حمله به گشت‌های انتظامی، شهادت مأموران، درگیری‌های مسلحانه و تلاش برای ایجاد هراس در میان مردم، یک پیام روشن دارد. گروه‌های تروریستی، امنیت عمومی را هدف گرفته‌اند.اما در این میان باید یک مرز روشن را به صراحت ترسیم کرد؛ تروریست‌ها هیچ نسبتی با مردم نجیب بلوچستان ندارند.بلوچستان را نمی‌توان با چند گروه مسلح، چند عنصر فراری یا شبکه‌هایی که اسلحه را جای گفت‌ وگو نشانده‌اند تعریف کرد. مردم بلوچ، بخشی جدایی‌ناپذیر از ایران‌اند؛ مردمی شریف، زحمتکش، مرزنشین و نجیب که بیش از هر کس دیگری هزینه ناامنی را می‌پردازند. همان‌گونه که مردم سیستان نیز سال‌هاست با دشواری‌های اقتصادی، خشکسالی، کمبود فرصت‌های شغلی و مشکلات زیربنایی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، مردم بلوچستان نیز سزاوار آن‌اند که سهم خود را از امنیت، توسعه و رفاه ببینند.تروریسم اما درست در نقطه مقابل این خواسته ایستاده است.گروهی که با اسلحه وارد روستا و شهر می‌شود، به مأمور انتظامی حمله می‌کند، مردم را می‌ترساند و امنیت راه‌ها و زندگی روزمره را مختل می‌کند، هر نامی که بر خود بگذارد، نتیجه کارش یکی است. ناامن کردن زندگی مردم.ادعای دفاع از مردم، با گلوله و گروگان‌گیری و کشتن انسان‌ها به حقیقت تبدیل نمی‌شود.در گذشته بارها درباره نقش عوامل خارجی در پشتیبانی از گروه‌های مسلح فعال در مرزهای شرقی کشور سخن گفته شده است. درباره میزان و شکل این حمایت‌ها، طبیعتاً باید بر اساس اسناد و اطلاعات معتبر قضاوت کرد؛ اما یک واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت: مرزهای ناامن، محیط مناسبی برای فعالیت شبکه‌های قاچاق، گروه‌های مسلح و بازیگران خارجی فراهم می‌کنند و هر خلأ امنیتی می‌تواند به فرصتی برای آنان تبدیل شود.بنابراین مقابله با تروریسم در جنوب‌شرق، فقط واکنش به یک حمله پس از وقوع آن نیست. مسئله اصلی، خشکاندن ریشه‌های ناامنی پیش از رسیدن گلوله به مردم و مأموران است.اگر شبکه‌های مسلح در خارج از مرزها پناهگاه، مرکز سازماندهی، منابع مالی یا مسیر انتقال سلاح پیدا می‌کنند، طبیعی است که مقابله با آنها نمی‌تواند صرفاً به داخل مرز محدود بماند. امنیت، خطی روی نقشه نیست که تروریست‌ها آن را رعایت کنند و نیروهای امنیتی پشت آن متوقف شوند. البته هر اقدام فرامرزی باید بر پایه موازین حقوقی، اطلاعات دقیق و ملاحظات دیپلماتیک انجام شود؛ اما اصل ماجرا روشن است. مبدأ تهدید نباید از تیررس سیاست امنیتی خارج بماند.در این میان، یک نکته مهم‌تر نیز وجود دارد.امنیت بدون توسعه پایدار، شکننده است و توسعه بدون امنیت، به‌راحتی آسیب می‌بیند.سیستان‌وبلوچستان بیش از آنکه به شعار نیاز داشته باشد، به سرمایه‌گذاری، اشتغال، زیرساخت، آموزش، رونق اقتصادی و حضور جدی دولت در زندگی مردم نیاز دارد. هر جاده‌ای که ساخته می‌شود، هر مدرسه‌ای که آباد می‌شود، هر فرصت شغلی که ایجاد می‌شود و هر گره‌ای که از زندگی مردم باز می‌شود، در حقیقت بخشی از دیوار امنیت کشور را نیز مستحکم می‌کند.مردمی که آینده‌ای روشن برای فرزندان خود می‌بینند، کمتر قربانی وعده‌های دروغین گروه‌های مسلح می‌شوند. اما هرجا فقر، محرومیت، بیکاری و احساس بی‌افقی بیشتر شود، میدان برای سوءاستفاده تبلیغاتی و جذب نیرو توسط گروه‌های خشونت‌طلب بازتر خواهد شد.از این رو، پاسخ به ناامنی در شرق کشور باید دو بال داشته باشد: اقتدار امنیتی و عدالت توسعه‌ای. نه می‌توان در برابر تروریست‌های مسلح مماشات کرد و نه می‌توان مطالبات واقعی مردم منطقه را به حساب امنیت گذاشت و از کنار آن گذشت.تروریست‌ها دقیقاً از همین تفکیک هراس دارند؛ از اینکه مردم بدانند میان آنان و گروه‌های مسلح تفاوتی بنیادین وجود دارد. گروه‌های تروریستی می‌کوشند خود را نماینده مردم معرفی کنند، اما نخستین قربانی اقداماتشان همان مردمی هستند که ادعای دفاع از آنان را دارند.اگر بلوچستان آرام باشد، اگر جوان بلوچ شغل داشته باشد، اگر سرمایه‌گذاری و تولید رونق بگیرد و اگر مردم منطقه آینده خود را در امنیت و پیشرفت ببینند، جایی برای کسانی که با اسلحه برای مردم نسخه می‌پیچند باقی نمی‌ماند.پس باید میان بلوچستان و تروریسم یک خط روشن کشید؛ همان‌قدر روشن که باید میان مردم و اشرار مسلح مرز گذاشت.مردم بلوچستان دشمن کشور نیستند؛ امنیت و پیشرفت بلوچستان، بخشی از امنیت و پیشرفت ایران است و در برابر کسانی که اسلحه به دست گرفته‌اند و7 امنیت مردم را هدف قرار داده‌اند، پاسخ نیز باید روشن باشد؛ قانون، اقتدار و برخورد قاطع؛ نه از سر انتقام، بلکه برای آنکه هیچ گروه مسلحی تصور نکند می‌تواند جان مردم و مأموران را هزینه

بازی‌های خود کند.شرق ایران نباید میدان تاخت‌وتاز تروریست‌ها باشد. بلوچستان نباید قربانی کسانی شود که نام مردم را بر زبان می‌آورند و گلوله را به سوی همان مردم نشانه می‌روند.امنیت حق مردم بلوچستان است؛ و دفاع از این حق، هم‌زمان دفاع از جان مردم و آینده ایران است.