ایستادگی و قهرمانی «ساحلی بازان ایران» از دل طوفان تا اوج افتخار

در گفت‌وگوی اختصاصی بشارت نو با مربی تیم ملی فوتبال ساحلی ایران مطرح شد:
ابوالفضل بورقی/ «پا برهنه های با آبروی ایران» همان قهرمانان بی‌ادعایی که در دل تمرینات پرفشار برای مسابقات سانیا، با آغاز جنگ ظالمانه، ناگزیر متوقف شدند، اما چون از مردان بزرگ این سرزمین، استقامت را آموختند جنگیدند و سربلند بیرون آمدند
در روزهایی که سختی‌ها عرصه را بر این تیم تنگ کرده بود فرصتی شد تا با مربی تیم ملی فوتبال ساحلی به گفت‌وگو بنشینیم. او از روزهای سخت سپری شده، چالش‌ها و البته روحیه‌ی شکست‌ناپذیر تیم ملی برایمان خواهد گفت

اولین لحظات شنیدن خبر جنگ چگونه بر شما گذشت و چه احساسی داشتید؟
آرزو می‌کنم هیچ انسانی، در هیچ کجای دنیا درگیر هیچ جنگی نباشد و دنیا سرشار از صلح، عدالت، دوستی و برادری شود. در مورد جنگی که بر کشور عزیزمان تحمیل شد شاید تلخ‌ترین لحظات زندگی شخصی من، لحظه‌ای بود که خبر شهادت رهبرمان را شنیدم.
شنیدن خبر از دست دادن پاک‌ترین، شریف‌ترین و بهترین انسان‌هایی که بر این کره خاکی قدم گذاشته‌اند و به نظر من در تاریخ بشریت بی‌نظیرند، بسیار دردناک بود.
لحظات بسیار تلخی بود و هنوز هم داغ از دست دادن این عزیزان، به‌خصوص رهبر شهیدمان در وجود ما تازه است و سرد نشده. امیدوارم ان‌شاءالله روح بلند این شهیدان همیشه شاد باشد، ما را دعا کنند و فراموش نکنند همچنین امیدوارم ان‌شاءالله انتقام خون پاکشان را بگیریم و کشورمان بتواند این جنگ تحمیلی را با پیروزی و سرافرازی در برابر جنایتکارترین و ظالم‌ترین جنایتکاران تاریخ بشریت به پایان برساند.

پیش از آغاز جنگ و در ماه رمضان، برنامه تمرینی تیم ملی چگونه بود؟
پیش از آغاز جنگ تحمیلی، تیم ملی ده مرحله اردوی آمادگی را برای حضور در مسابقات بازی‌های ساحلی آسیا در شهر سانیای چین پشت سر گذاشته بود. این اردوها بسیار خوب بودند و فدراسیون و کمیته فوتبال ساحلی تا جایی که امکان داشت، برنامه‌ریزی و حمایت لازم را انجام دادند. خدا را شکر، تیم از نظر شرایط بدنی و فنی در وضعیت ایده‌آلی قرار داشت. با توجه به اینکه قرار بود چند بازیکن جوان و پدیده‌های لیگ نیز به تیم ملی اضافه شوند، به نظرم شرایط بسیار خوب و عالی بود.
اما با آغاز جنگ، متأسفانه تمام اردوها و برنامه‌های تیم ملی تعطیل شد. طبق برنامه‌ریزی قبلی، قرار بود سه بازی دوستانه با تیم ملی بلاروس در بوشهر برگزار کنیم که لغو شد. سپس برنامه‌ریزی شد تا تیم ملی در تورنمنت اسفند ماه در برزیل شرکت کند؛ یک تورنمنت چهارجانبه با حضور تیم‌های ایران، برزیل، آمریکا و ژاپن. متأسفانه این تورنمنت نیز در لحظات آخر کنسل شد. همچنین قرار بود در فروردین ماه، یکی دو بازی دوستانه با تیم ملی روسیه در تهران انجام دهیم که باز هم به دلیل شرایط جنگی، لغو شد. در کل، تمام برنامه‌های تیم ملی تا پیش از اعزام به هم خورد و ما دیگر نتوانستیم هیچ اردویی را برگزار کنیم.

در روزهای ابتدایی جنگ، کادر فنی تیم ملی چگونه با بازیکنان در ارتباط بود و برنامه‌ریزی تمرینات را دنبال می‌کرد؟
خوشبختانه بازیکنان تیم ملی فوتبال ساحلی شرایط را به خوبی درک کردند و به نظرم حرفه‌ای‌ترین دوران فوتبالی خود را در ایام جنگ پشت سر گذاشتند. وقتی پس از حدود ۴۵ روز دوباره بازیکنان را دیدیم، همه آنها شرایط بدنی ایده‌آل خود را حفظ کرده بودند. تمرینات اختصاصی خود را زیر نظر مربی بدنساز تیم ملی، نوشادی، به خوبی پیگیری کرده بودند. بسیار خوشحال شدم که پس از آن ۴۵ روز، همه بازیکنان از نظر بدنی در شرایط بسیار خوبی بودند.
البته متأسفانه از نظر فنی و بحث فوتبال ساحلی، بازیکنان کمی عقب افتاده بودند. دلیل این امر این بود که به دلیل شرایط جنگی و حملاتی که انجام می‌شد، اکثر بازیکنان ما فرصت حضور در زمین ساحلی را نداشتند. با این حال، از نظر بدنی خیلی از فرم خوب خود خارج نشده بودند.
آخرین اردوی تیم ملی پیش از اعزام، با همکاری باشگاه گلساپوش و ورزشگاه اختصاصی این باشگاه برگزار شد. آیا شرایط میزبانی برای تیم ملی رضایت‌بخش بود؟
کادر فنی تیم ملی دغدغه حضور قوی در این مسابقات را داشت، مخصوصاً با توجه به شرایط خاصی که به دلیل جنگ تحمیلی برای کشور پیش آمده بود. از این رو، کادر فنی پیگیر بود تا تیم ملی با بهترین شرایط در این مسابقات حاضر شود و بتواند از عنوان قهرمانی دوره گذشته دفاع کند؛ این موضوع برای ما بسیار حائز اهمیت بود. ما برنامه‌ریزی‌های لازم را انجام داده بودیم و با تمام بازیکنان در تماس بودیم. چندین بار برای برگزاری اردو در شهرهای مختلف اقدام کردیم، اما متأسفانه به دلایل گوناگون، همه آنها لغو شد.
در نهایت، خوشبختانه در هفته آخر پیش از اعزام، با هماهنگی مجموعه باشگاه مقاومت گلساپوش برنامه‌ریزی انجام شد و بازیکنان به مدت یک هفته در یزد حضور یافتند. در این مدت، سه بازی دوستانه نیز با تیم گلساپوش برگزار کردیم. این اردو کمک شایانی به روند آماده‌سازی فنی تیم کرد و به نظرم یکی از بهترین اردوهایی بود که برگزار شد. هم از نظر فنی و هم از نظر امکاناتی که استان یزد در اختیار تیم ملی فوتبال ساحلی قرار داد، از جمله همکاری مجموعه باشگاه گلساپوش، هیئت فوتبال و اداره کل ورزش و جوانان یزد، اردوی بسیار خوبی برگزار شد تا تیم ملی بتواند در مسابقات حضور یابد.

جزئیات اعزام تیم ملی به مسابقات چگونه بود و مدت زمان سفرتان چقدر طول کشید؟
کاروان ورزشی ورزش‌های ساحلی که توسط کمیته ملی المپیک به مسابقات اعزام می‌شد، با نام «شهدای کاروان شهدای دنا» مزین شده بود و شامل ۹۹ نفر بود؛ از این تعداد، ۶۵ نفر ورزشکار، مربی، همراهان، و همچنین تیم‌های پشتیبانی، پزشکی و رسانه بودند.
در ابتدا قرار بود تیم را به صورت زمینی و از طریق ترکیه به جزیره سانیا اعزام کنند، اما بعداً برنامه تغییر کرد. مقرر شد سفرمان از مرز باجگیران ایران آغاز شود، سپس از طریق کشور ترکمنستان، با پروازی از عشق‌آباد به پکن برویم. ما ابتدا مسیر زمینی را از تهران طی کردیم که مسیری بسیار طولانی تا رسیدن به عشق‌آباد بود. از آنجا، یک پرواز طولانی دیگر، حدود هفت تا هشت ساعت، به پکن داشتیم. پس از آن، یک توقف پنج تا شش ساعته در پکن و در نهایت، پروازی سه ساعته به مقصد بندر جزیره سانیا انجام شد.
فکر می‌کنم تقریباً دو روز کامل، حدود چهل ساعت، طول کشید تا کاروان ورزش‌های ساحلی ایران به شهر سانیا برسد. خوشبختانه، ما ده روز زودتر از شروع بازی‌های آسیایی به جزیره سانیا رسیدیم. این فرصت به تیم ملی کمک کرد تا در این ایام، شرایط تمرینی بسیار خوبی داشته باشد و تا حدودی به آمادگی مطلوب بازگردد. با وجود اینکه مسیر بسیار سخت، طولانی و خسته‌کننده‌ای بود، اما به محض رسیدن به سانیا، می‌توانستیم انرژی و حسِ «خواستن» را در نگاه تک‌تک اعضای کاروان حس کنیم. واقعاً آنجا بود که احساس کردیم این کاروان قرار است کارهای بزرگی انجام دهد؛ مخصوصاً با توجه به سختی‌ها و طولانی بودن مسیری که پشت سر گذاشتیم.

آیا همراهی و همکاری فدراسیون فوتبال و کمیته ملی المپیک در آن شرایط، رضایت‌بخش بود؟
در مورد همکاری فدراسیون فوتبال و کمیته ملی المپیک، واقعیت این است که در شرایط بسیار خاصی این اعزام را انجام می‌دادیم. مسئولیت و ریسک اعزام یک گروه صد نفره به کشوری دیگر، آن هم در شرایطی که مسیرهای زمینی و هوایی هنوز تحت تأثیر بحران و حملات هوایی بودند و حتی زیرساخت‌های کشور مانند جاده‌ها، پل‌ها و فرودگاه‌ها دو سه روز قبل از اعزام مورد حمله قرار گرفته بود، بسیار بالا بود.
با این حال، کمیته ملی المپیک و فدراسیون‌هایی که تیم‌هایشان اعزام داشتند، همگی با اتحاد و همدلی پای کار ایستادند تا پرچم جمهوری اسلامی ایران در بازی‌های ساحلی آسیا به اهتزاز درآید و ورزشکاران ما بتوانند در این مسابقات حضور یابند و اقتدار و عزت کشورمان را به نمایش بگذارند. باید صمیمانه از همه آنها تشکر کرد. برنامه‌ریزی کمیته ملی المپیک و تلاش تمام فدراسیون‌ها، به‌ویژه فدراسیون فوتبال، انصافاً قابل تقدیر بود؛ آنها تمام تلاش خود را به کار گرفتند تا تیم با بهترین شرایط در این مسابقات حضور پیدا کند.

کاروان ایران در شرایط جنگی به مسابقات اعزام شد. شرایط میزبانی و نگاه مردم سایر کشورها به شما چگونه بود؟
در مورد حضور کاروان «دنا» در این مسابقات، باید بگویم که متأسفانه تبلیغات گسترده‌ای که در مورد جنگ در رسانه‌ها انجام می‌شد و اطلاع‌رسانی نادرستی که علیه کشور ما صورت می‌گرفت، باعث شده بود تا دیدگاه درستی به کشورهای دیگر منتقل نشود. در طول مسیر، چه در ترکمنستان، چه در پکن و چه در زمان رسیدن به جزیره سانیا، برای بسیاری از افراد عجیب بود که این کاروان با این تعداد نفرات در مسابقات حضور دارد. آنها تصور می‌کردند شرایط کشور ما بسیار وخیم است و تیم اصلاً آمادگی حضور در این مسابقات را ندارد.
به همین دلیل، حضور ورزشکاران ما برایشان بسیار جالب بود. اینکه تیم ما با این تعداد نفرات، پرانرژی، سرحال و با اقتدار در مسابقات حاضر شده بود، برایشان تعجب‌آور بود. حتی در فرودگاه، وقتی مسافران دیگر لباس‌های من را با آرم ایران می‌دیدند، با کنجکاوی خاصی نگاه می‌کردند. برایشان بسیار جالب بود که ایران درگیر جنگ است و به اصطلاح خودشان، «بزرگترین ارتش جهان» درگیر نبرد است، اما ورزشکارانش با اقتدار در مسابقات حضور یافته‌اند. این نگاه‌ها و حس کنجکاوی، حس خوبی به کاروان ما، به‌ویژه به ما که از شرایط سخت آمده بودیم و قرار بود از اقتدار و عزت کشورمان دفاع کنیم، منتقل کرد.

در حین ورود به چین و در کلِ مسابقات، آیا اتفاق یا نکته خاصی بود که توجه شما را جلب کند؛ مثل واکنش ورزشکاران دیگر کشورها نسبت به ایران و جنگ تحمیلی؟
در جریان ورود به چین و در طول مسابقات، اتفاقات جالبی رخ داد، اما یکی از صحنه‌هایی که واقعاً از نزدیک دیدیم و برای ما خیلی پرمعنا بود مربوط به خودمان بود. ما در آسانسور هتل، وقتی بین طبقات بالا و پایین می‌رفتیم، یک ورزشکار جوان اهل تایلند کنارمان بود.
وقتی ما را با لباس تیم ایران دید، به ما نزدیک شد و چند سؤال پرسید. وقتی فهمید من مربی هستم و در کنار آقای نادری سرمربی تیم ملی فوتبال ساحلی هستیم، سه جمله گفت که برای ما ایرانی‌ها واقعاً غرورآفرین بود. او گفت:
1-ایران خیلی قویه.
2- کشور ایران کشور خیلی قوی‌ایه.
3-ما ایرانی‌ها رو خیلی دوست داریم و ایران آمریکا رو شکست داد.
این جملات در همان لحظه در ذهن ما ماند؛ چون از زبان یک ورزشکار خارجی و در فضای بازی‌های ساحلی گفته شد. اینکه یک ورزشکار از کشور تایلند درباره کشور و مردم ما این‌طور فکر می‌کند، واقعاً باعث افتخار است.
در زمان پخش سرود ملی، احترام نظامی را به نمایش گذاشتید؛ آن لحظات را برای ما توصیف کنید.
در مورد سرود ملی و آن تصویری که از بازیکنان تیم ملی فوتبال ساحلی پخش شد، واقعاً صحنه‌ای بسیار غرورانگیز بود. اینکه جوانان این کشور، پای وطن، پای مردم و پای پرچم‌شان با اقتدار و افتخار ایستادند و لحظه‌ای هم بین وطن و دشمن تردید نکردند، برای همه ما ارزشمند بود.
بازیکنان ما با تمام وجود و با افتخار سرود ملی کشور را خواندند و در مراسم اهدای جوایز، احترام نظامی گذاشتند. این حرکت، ادای احترام به همه شهیدان عزیزی بود که در این مدت از دست دادیم و نیز به ایثار و فداکاری همه مردم شریف کشورمان؛ مردمی که به اعتقاد من از شریف‌ترین انسان‌های روی زمین هستند.
وظیفه ما و بازیکنان تیم ملی فوتبال ساحلی، به‌عنوان سربازان این خاک، این بود که به دنیا نشان بدهیم اتحاد مردم و اتحاد کشورمان پابرجاست و این مسیر تا پیروزی نهایی، ان‌شاءالله، با اقتدار ادامه خواهد داشت.

تصویری از شما بعد از قهرمانی ثبت شد که پرچم ایران را به دوش داشتید. آن لحظه چه حس و حالی داشت؟
برای من، این اتفاق یک تجربه بسیار شیرین و متفاوت بود؛ به‌خصوص چون این نخستین تجربه رسمی و بین‌المللی‌ام با تیم ملی فوتبال ساحلی به‌عنوان کادر فنی محسوب می‌شد. واقعاً لذت‌بخش بود که در کنار یک جمع حرفه‌ای و در عین حال صمیمی کار می‌کردیم؛ کادر فنی تیم ملی هم برای ما بسیار یکدل و هماهنگ بود. جناب آقای نادری، جناب آقای نوشادی و بقیه عزیزان، در این ایام با هم کار کردیم و حس می‌شد نتیجه می‌تواند خوب و راضی‌کننده باشد.
در مورد قهرمانی هم فوتبال ساحلی ایران قهرمان مقتدر آسیاست و ما همیشه یک تکلیف بزرگ داریم: اینکه این پرچم را روی قله آسیا نگه داریم. امسال هم با وجود شرایط خاص و محدودیت‌هایی که داشتیم—چون زمان و شرایط آماده‌سازی کامل و ایده‌آل نبود—همه تلاش‌مان را کردیم تا ان‌شاءالله این قله از دست نرود و پرچم‌مان بالا بماند.
پرچمی که به دوش گرفتیم برای ما فقط یک نماد نبود؛ بخشی از هویت‌مان بود. این پرچم با خون هزاران شهید پابرجا مانده و امروز وظیفه ماست که با تلاش‌مان، آن را بالاتر ببریم. برای همین هم وقتی عکسی از ما منتشر شد که پرچم بر دوش‌مان است، یک احساس عمیق افتخار و مسئولیت داشتم؛ چون این پرچم را کسانی نگه داشته‌اند که عزیزترین جان‌هایشان را برای سربلندی آن فدا کردند.

پس از قهرمانی مقتدرانه تیم ملی فوتبال ساحلی، بازگشت شما به ایران و استقبال از کاروان چگونه بود؟
در زمان بازگشت، آتش‌بس در منطقه برقرار شده بود و شرایط نسبت به قبل مطلوب‌تر بود؛ پروازهای داخلی و بین‌المللی نیز از سر گرفته شده بود. ما همان مسیری را که رفته بودیم، مجدداً بازگشتیم. پس از رسیدن به مرز باجگیران در خراسان شمالی، کل کاروان به دعوت آستان قدس رضوی به مشهد مقدس مشرف شد و این پایانی شیرین برای سفر پرماجرای ما بود.
این سفر ارزشمند و ایثارگرانه، نقطه عطفی برای کاروان «دنا» بود؛ چرا که برای اولین بار توانستند مقام سومی را در بازی‌های آسیایی کسب کنند که درخشان‌ترین مقام برای کاروان‌های ورزشی ساحلی محسوب می‌شود. کسب ۹ مدال طلا و ۱ مدال نقره، نتیجه‌ای بسیار مطلوب بود.
این افتخار جز با انرژی که از شهدا گرفتیم و معنویت خاصی که این سفر داشت، به دست نیامد. کمیته ملی المپیک نیز کار ارزشمندی انجام داده بود؛ به این صورت که برای هر ورزشکار، پلاک‌هایی مزین به نام شهدای دنا آماده کرده بود. مراسم باشکوهی در حرم امام رضا (ع) برگزار شد و ما مهمان سفره ایشان بودیم. بدین ترتیب، این سفر پرماجرا و ایثارگرانه به خاطره‌انگیزترین شکل ممکن به پایان رسید

استقبال از شما چگونه بود؟
شیرین‌ترین استقبـال ممکنی که می‌توانستیم از ورزشکاران داشته باشیم، این بود که مورد استقبال خادمان امام رضا (ع) قرار گرفتیم. گمان می‌کنم این اتفاق درست یک روز پس از میلاد با سعادت حضرت بود که ما مهمان حرم ایشان شدیم. به باور من، کاروانی که امام رضا (ع) به استقبالش بیاید، کاروانی بسیار ارزشمند و پرازمَعنَویت خواهد بود. این خاطره، برای همیشه در تاریخ ورزش ایران و در حافظه ورزشی ما به یادگار خواهد ماند. به نظرم این، شیرین‌ترین استقبالی بود که در تمام عمر ورزشی‌ام تجربه کرده‌ام.
تورنمنت بعدی تیم ملی چه خواهد بود و در چه زمانی برگزار خواهد شد؟ در کل، برنامه کمیته فوتبال ساحلی برای سال‌های پیش رو چگونه است؟ آیا قهرمانی در جام جهانی را برای خود متصور شده‌اید؟
برنامه‌های فوتبال ساحلی مشخص شده است. همانطور که می‌دانید، فوتبال ساحلی ایران یکی از قدرت‌های برتر جهان و رشته‌ای است که در سطح بین‌المللی حرف‌های زیادی برای گفتن داریم و مورد پذیرش قرار گرفته‌ایم؛ شاید تنها رشته ورزشی گروهی ایران باشیم که پتانسیل کسب عنوان قهرمانی جهان را داریم. با حضور رئیس محترم کمیته فوتبال ساحلی جدید، آخوندی، و کمیته جدیدی که شکل گرفته و مدیرانی با سبک، ایده و رزومه قوی در آن حضور دارند، این اتفاقات باعث خوشحالی ماست.
برنامه‌های تیم‌های فوتبال ساحلی طراحی شده و تمرکز اصلی بر یک برنامه راهبردی چهار ساله برای توسعه در بخش‌های مختلف است؛ از جمله توسعه زیرساخت‌ها، نیروی انسانی، داوری، آموزش مربیان، بخش بانوان، تبلیغات و رسانه. کلنگ‌زنی و شروع به ساخت «خانه فوتبال ساحلی» در مرکز ملی فوتبال ایران آغاز شده است و ان‌شاءالله به‌زودی مجموعه‌ای بسیار زیبا و با امکانات روز دنیا برای این رشته آماده خواهد شد.
در بخش فنی تیم‌ها، برنامه ما این است که ان‌شاءالله در جام جهانی ۲۰۲۷ تلاش کنیم تیم ملی ایران را به چهار تیم پایانی برسانیم و بهترین نتیجه ممکن را کسب کنیم. اما برنامه کمیته فوتبال ساحلی برای قهرمانی جهان، سال ۲۰۲۹ است. امیدواریم با تلاش و پشتکار بتوانیم خیلی زودتر به این مهم دست پیدا کنیم، که این آرزوی قلبی خانواده فوتبال ساحلی است و بتوانیم دل مردم عزیز ایران را شاد کنیم.

شروع لیگ برتر فوتبال ساحلی چه زمانی مشخص خواهد شد؟
ما باید نوزدهمین دوره مسابقات لیگ برتر فوتبال ساحلی را آغاز کنیم، اما با توجه به شرایط کشور، هنوز تصمیم نهایی در خصوص فرمت و نحوه برگزاری لیگ گرفته نشده است. فدراسیون و کمیته فوتبال ساحلی منتظر بازگشت تیم ملی از مسابقات بودند تا جلسات تخصصی با کادر فنی تیم ملی و کمیته فوتبال ساحلی برگزار کرده و بهترین تصمیم را اتخاذ کنیم.
آنچه مسلم است، با توجه به شرایط آب و هوایی، باید هرچه سریع‌تر لیگ را آغاز کنیم و نباید فرصت را از دست بدهیم. همچنین، تیم ملی در آبان ماه مسابقات انتخابی جام جهانی و قهرمانی آسیا را پیش رو دارد. ان‌شاءالله با برنامه‌ریزی خوب، بتوانیم لیگ را به موقع شروع کنیم.
یک نکته مهم این است که همه این تلاش‌ها و برنامه‌ریزی‌ها در نهایت با این هدف انجام می‌شود که کشور عزیزمان را در رشته‌ای که واقعاً به قله نزدیک هستیم، یعنی فوتبال ساحلی، در جایگاه اول دنیا حفظ کنیم و برای همیشه هم ثابت کنیم که این موفقیت اتفاقی نبوده است.
ان‌شاءالله فوتبال ساحلی ایران بتواند قهرمان جام جهانی شود و سال‌ها به‌عنوان قدرت اول این رشته در جهان باقی بماند. این مهم هم بدون حمایت همه کسانی که باید در بخش‌های مختلف به فوتبال ساحلی کمک کنند، محقق نخواهد شد و امیدوارم شاهد رخ دادن اتفاقات بزرگ در این مسیر باشیم.
ما علاوه بر فوتبال ساحلی، در رشته‌های مختلف ورزشی و همچنین در حوزه‌های صنعتی، فرهنگی و اجتماعی نیز می‌توانیم در دنیا بدرخشیم و در قله قرار بگیریم. امیدوارم در نهایت، ایران عزیزمان را در همه زمینه‌ها قدرتمند و پرافتخار ببینیم.