مساله دیاسپورای ایران

وحید دلپسند/بی تردید، نفس وقوع چنین توافقی، بیانگر حل و فصل تمام اختلافات و چالش های بین ایران و آمریکا و به خصوص جبهه امریکوصهیونی نیست.
ریشه های نقار چنان عمیق و گسترده است که برطرف سازی آن در قالب یک یادداشت تفاهم ۱۴ بندی بی نهایت خام اندیشانه است. به ویژه با ادامه حضور دشمن لدودی مثل نتانیاهو در قدرت که بقایش در بحران و استمرار حضورش تنها در جنگ افروزی و ناامنی همیشگی تعریف و خلاصه می شود.
اما، این مقدمه به معنای مخالفت و تردید در شکل گیری هر توافق است؟ ابدا!
هر امکانی برای برون رفت از وضعیت جنگ، خونریزی و خرابی زیرساخت های یک ملت باید جدی گرفته و مورد استقبال قرار گیرد اما با هشیاری و بدون ذوق زدگی و بدون لغزیدن در “دام واژه” های فریبنده سیاسی و دیپلماتیک!
خوشبختانه مذاکره کنندگان برجسته ما، طی همین مدت نشان دادند، درحالی که چشم بر تحرکات دشمن دوخته و متکی به اقتدار نیروهای رزمنده خود در صفوف نظامی هستند، لحظه ای و ذره ای پای میز مذاکره در تامین منافع ملی، کوتاهی نکرده و نمی کنند و حداکثر حداکثرها را تا حدامکان به چنگ می آورند.
به هرحال، اکنون فرصتی فراهم شده تا با واقع بینی بیشتری به مسیر طی شده تا امروز، نگاهی منطقی و به دور از رویاپردازی داشته باشیم.
برنامه ریزی برای پایدارسازی دستاوردهای ملی در این دو جنگ، یکی از مهمترین برنامه های پیش روی مسوولان نظام است:
این که چگونه بتوان اتحاد مقدس مردم را حفط کرد!؟
این که چگونه بتوان اختلاف سلیقه ها و تفاوت های گفتمانی را تبدیل به انرژی جنبشی یک ملت برای سازندگی و عبور از تنگنا و مقاومت و حماسه آفرینی کرد!!
و این که چگونه بتوان یک‌نهضت ملی برای جبران خسارت و ترمیم خرابی ها ایجاد کرد؟!
همه و همه، برنامه هایی است که کمتر از مقاومت و مبارزه اهمیت ندارند.
و از همه مهمتر، با پایان این جنگ در این‌ مرحله، که سقوط محتمل نتانیاهو ملعون را در پیامد خود دارد و می تواند سایه جنگ را برای دهه ها از سر میهن دور کند؛ حل و فصل یک چالش دائمی و ملی باید به یک اولویت همگانی تبدیل شود:
ایرانیان مهاجری که جمعیت انها بنا بر برخی آمار، حدود ده میلیون نفر برآورد می شود و تحت تاثیر هیمنه رسانه ای شبکه های عملیاتی روانی نشنال و موساد و سلطنت طلبان و منافقان، خواسته یا ناخواسته، مجذوب و مفتون گفتمان ضدمنافع ملی میهنی ایران امروز عمل کرده و می کنند!
حل مساله ایرانیان مهاجر، و کینه زدایی از رفتار این جامعه بزرگ هم‌میهنان خارج از کشور باید به اولویت اول برنامه های ملی ایران‌پسا جنگ بدل شود.
برای هیچ ملتی و هیچ دولتی افتخار نیست که قریب یک دهم از جامعه خود را به عنوان جمعیت مطرود، معاند و مزاحم در گوشه و کنار جهان، ببیند که با انگیزه ای دردناک، در کنار دشمنان قسم خورده مردمان دیار مادری قرار گیرند و از هر اقدامی کوتاهی نکنند! حتی دعوت به بمباران خانه پدری!
درس های جنگ ۱۲ روزه و به خصوص رمضان می تواند برای دهه ها جامعه ایران را واکسینه کند، به شرطی که درس آموز خوبی باشیم.