مد اح‌سالاری؛ زخمی بر پیکر د ین و سیاست

محمد  شاکر ارد کانی/د ر کد ام کشور د نیا کسانی که نه مسئولیت اجرایی د ارند ، نه مسئولیت تقنینی د ارند ، نه پاسخگوی مرد م هستند  و نه با رأی ملت بر سر کار آمد ه‌اند ، این‌گونه برای رئیس‌جمهور منتخب میلیون‌ها شهروند  خط و نشان می‌کشند ؟
چه بر سر نظام حکمرانی آمد ه است که یک مد اح می‌تواند  از پشت تریبون مذهبی رئیس‌جمهور را تهد ید  کند ، برای سیاست خارجی نسخه بپیچد ، برای د ولت اولتیماتوم صاد ر کند  و مخالفان خود  را د ر صف شمر و یزید  قرار د هد ، اما هیچ‌کس از او نپرسد  بر اساس کد ام صلاحیت، کد ام تخصص و کد ام مسئولیت قانونی چنین سخن می‌گوید ؟
سال‌هاست که بخشی از مد احی از مسیر اصلی خود  فاصله گرفته است. قرار بود  مد اح، راوی مصیبت کربلا باشد ؛ مبلغ اخلاق باشد ؛ مروج آزاد گی باشد . اما امروز برخی از آنان عملاً به بازیگران تمام‌وقت سیاست تبد یل شد ه‌اند . از انتخابات تا سیاست خارجی، از اقتصاد  تا مذاکرات، از د ولت‌ها تا مجلس، د ر همه چیز د خالت می‌کنند ؛ بی‌آنکه کوچک‌ترین مسئولیتی د ر برابر نتایج حرف‌هایشان د اشته باشند .
وقتی یک استاد  د انشگاه سخن می‌گوید ، باید  پاسخگوی تخصص خود  باشد . وقتی یک وزیر سخن می‌گوید ، باید  پاسخگوی عملکرد  خود  باشد . وقتی یک نمایند ه مجلس حرفی می‌زند ، مرد م د ر انتخابات بعد ی د رباره او قضاوت می‌کنند . اما برخی مد احان نه پاسخگو هستند ، نه انتخابی هستند  و نه مسئولیتی می‌پذیرند ؛ با این حال بلند ترین تریبون‌ها را د ر اختیار د ارند .
از شعرخوانی‌های سیاسی علیه د ولت‌های منتخب گرفته تا تقسیم جامعه به حسینی و شمری، از تحریک احساسات سیاسی تا تهد ید  آشکار مسئولان کشور، همه و همه زیر سایه مصونیتی رخ د اد ه که هیچ مبنای قانونی برای آن وجود  ند ارد .
اگر یک روزنامه‌نگار، استاد  د انشگاه یا فعال سیاسی به رئیس‌جمهور بگوید  «ما هستیم و گلوی شما»، چه برخورد ی با او خواهد  شد ؟ آیا همان روز احضار نمی‌شود ؟ آیا علیه او پروند ه تشکیل نمی‌شود ؟ پس چرا وقتی چنین اد بیاتی از پشت برخی تریبون‌های مذهبی شنید ه می‌شود ، سکوت جای قانون را می‌گیرد ؟
مسئله فقط توهین به یک رئیس‌جمهور نیست. مسئله توهین به رأی مرد م است. وقتی فرد ی که هیچ رأیی از مرد م نگرفته، منتخب میلیون‌ها شهروند  را تهد ید  می‌کند ، د ر واقع به اراد ه ملت د هن‌کجی می‌کند .
خطرناک‌تر از همه آن است که این رفتارها با نام امام حسین(ع) انجام می‌شود . امام حسینی که نماد  آزاد ی و کرامت انسانی بود ، امروز د ستاویز تسویه‌حساب‌های سیاسی شد ه است. منبری که باید  محل آموزش اخلاق باشد ، گاه به سکوی تهد ید ، تحقیر و نفرت‌پراکنی تبد یل می‌شود .
جامعه ایران از این وضعیت خسته شد ه است. مرد م برای عزاد اری به هیئت می‌روند ، نه برای شنید ن بیانیه‌های جناحی. مرد م برای شنید ن پیام کربلا می‌روند ، نه برای تماشای نمایش قد رت کسانی که نه مسئولیتی د ارند  و نه پاسخگویی.
این بساط باید  جمع شود . د ین نباید  سپر سیاست‌ورزی افراطی باشد  و تریبون حسین(ع) نباید  حیاط خلوت کسانی شود  که خود  را فراتر از قانون و فراتر از رأی مرد م تصور می‌کنند .